Οι φίλοι μου ψιθυρίζουν πως το οπισθόφυλλο σε ένα βιβλίο πρέπει να είναι «πιασάρικο». Να έχει κάτι το τραβηχτικό. Κάτι που να μαγεύει τον υποψήφιο αναγνώστη στην προσπάθειά του να βγει έστω για λίγο από τη σκληρή καθημερινότητα και να ταξιδέψει ανάλαφρα εκεί που... ένα ταπεινό μολύβι θα τον οδηγήσει.
Όμως..., πώς θα μπορούσα.

Οι μικρές μου ιστορίες φαντάζουν κυκλόθυμες, στεγνές και αγκομαχούνε εκβιαστικά, μέσα σε ατέλειωτα μικρά πισωγυρίσματα και σε θολά μελλοντικά θελήματα. Βασίζονται σε γράμματα που γράφτηκαν αλλά ποτέ τους δεν διαβάστηκαν, σε email που δεν έφτασαν στην ώρα τους, σε άχαρα ταξίδια και σε τηλέφωνα που είχανε πολύ θόρυβο για να ακουστούν. Μια από αυτές οφείλει την ύπαρξή της -αν είναι δυνατόν- σε μια ανάποδη διαφήμιση! ’λλη πάλι γράφτηκε με σήματα καπνού που τα πήρε ο αέρας και μια ακόμη βυθίστηκε σε μια θάλασσα φαντασίας στείρας και βουβής...