Απεγνωσμένη περιπλάνηση μέσα
στο βουβό τοπίο της εγκατάλειψης.
Ένας έρωτας που επιμένει ν' αναπνέει μέσα στον σκιερό χώρο της μοναξιάς, περιμένοντας λίγο φως να μπει από το κλειστό παράθυρο, που άφησε
πίσω του εκείνος όταν έφυγε.
«Ασπλαχνη κόρη της απέραντης σιωπής,
φτερό που το πατάνε αόρατα κορμιά
Αντικείμενο χαμένου πόθου
που αφήνει να του μαστιγώνουν το σώμα...».