ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΑΝΙΚΗ ΜΗΤΕΡΑ-ΕΛΛΑΔΑ που περίμενε να βρει ερχόμενος στην Αθήνα από την Αλεξάνδρεια, τη δεκαετία του '50, ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού βρήκε μια χώρα που δυσφορούσε με τον εαυτό της. Για κάποιο διάστημα προσπάθησε να παρακολουθήσει τις φωνές της καταγγελίας που ήθελαν να διορθωθεί το «στραβό ρωμέικο» -όχι τόσο διαφορετικές από αυτές που σήμερα θέλουν να αποδώσουν τα τρέχοντα προβλήματά μας στα ελαττώματα κάποιου «εθνικού χαρακτήρα». Χρόνια παρατήρησης όμως (τα τελευταία από το προνομιακό παρατηρητήριο των Σπετσών) τού έμαθαν πως η αυτο-μαστίγωση είναι απλώς η άλλη όψη μιας κίβδηλης μνημοδότησης. Ξέρει πια ότι, ανάλογα με τις συνθήκες, κάποιες κοινωνίες οργανώθηκαν καλύτερα για ανάπτυξη και επέκταση, ενώ άλλες για επιβίωση και αντοχή: Ότι η Ελλάδα ανήκει στις τελευταίες δεν είναι ντροπή - είναι απλώς προϋπόθεση για να την καταλάβουμε. Κι όταν την καταλάβουμε, θα δούμε ότι διαφυλάσσει μια τέχνη του βίου από την οποία έχει πολλά να μάθει ο παράλογα επεκτατικός μας κόσμος. Θα μπορέσουμε τότε να την αγαπήσουμε από την αρχή. Αυτό που μας λείπει είναι οι οδηγίες χρήσης...