Οι κυδωνιές άνθιζαν πάντα την άνοιξη στις Κυδωνίες, το Αϊβαλί δηλαδή γιατί αϊβά στα τούρκικα θα πει κυδώνι. Αλλά οι Κυδωνιές πρωτοάνθισαν το 1773, την άνοιξη κι έμειναν ανθισμένες όλο το χρόνο και για χρόνια μετά. Ήταν ο παπάς και βοεβόδας τους, ο Ιωάννης Δημητρακέλλης-Οικονόμος που τις φρόντιζε.
Ύστερα ο Οικονόμος έφυγε και ξεχάστηκε. Με το ζόρι. Οι Κυδωνιές όμως μέχρι το 1821, αφού το όραμά του είχε μείνει ζωντανό, βρίσκονταν σε διαρκή ανθοφορία της ελεύθερης σκέψης για όλους τους Έλληνες, αλλά και σύνδεσμος και προμηθευτής για τους επαναστατημένους.
Τουρκικός στρατός και στίφη άτακτων αφάνισαν την πόλη "δια πυρός και σιδήρου" στις 3 Ιουνίου του 1821. Οι Κυδωνιές έγιναν στάχτη. Ήταν η πρώτη φορά, γιατί μετά αφού ξαναζωντάνεψε η Πολιτεία, πήραν να οργανώνονται τα "τάγματα εργασίας" από το 1913. Ύστερα ήρθε ο Διωγμός και η Σφαγή του '22.
Οι Κυδωνίες, η Ελληνική Πολιτεία, δεν ξανάνθισαν πια...