Στην ψυχή της Ελπίδας υπήρχε πάντα η θεωρία των άκρων. Ή θα το κάνω σωστά ή δεν θα το κάνω καθόλου...
Κι όλο αυτό το μεγάλο παραμύθι το ονόμαζε ζωή!
Μπλέχτηκαν, βλέπεις, το πάθος, η ανάγκη, ο μύθος, η κατάρα και ο έρωτας κι έγιναν όλα ένα ολόγιομο φεγγάρι να καθρεφτίζεται η ψυχή της κάθε φορά που η ζωή τής τα έφερνε διαφορετικά απ’ ό,τι περίμενε!
Δυνατός κι επίμονος άνθρωπος η Ελπίδα... Μήπως κι εσύ είσαι σαν αυτήν; Μήπως υπάρχεις κι εσύ τελικά στην ατελείωτη «Αναμονή» της ζωής;
«Μα ποιος να με καταλάβει εμένα;»... και οι απαντήσεις δόθηκαν... μ' έναν μοναδικά μαγικό τρόπο!