«Εντέλει ο πόνος κατοικείται από αθώους»

Έκτακτο δελτίο καιρού: «ανεπανόρθωτα νέα». Για ένα πολυφίλητο κορίτσι. Νέα μιας απουσίας που η ποίηση επιχειρεί - επί ματαίω; - να μετατρέψει σε παρουσία. Διάλογος ανάμεσα σε ένα ερημωμένο «εγώ», διπλωμένο στις κοιλότητες της λύπης, και ένα «εσύ» με το αίμα υπ' ατμόν, που ανταποκρίνεται στο πρώτο κάλεσμα φτερών, «πηλός ευπροσάρμοστος στο φως (που) δυστρόπησε(ς) στο άγγιγμα του αέρα». Χώρος καθολικός, όπου μέσα ανοίγεται ο χρόνος της αποδημίας, ο χώρoς μιας τραγωδίας προσωπικής και μαζί πανανθρώπινης, που εικονίζεται με πολλαπλά στιγμιότυπα, χώμα και ουρανός, γη μαζί και αιθέρας, «αρκεί η πιο αθώα συμπαιγνία φωτός και σκοταδιού για να γίνει η πάνω γνάθος ουρανός και η κάτω γνάθος γη».

Ποιητική του ύψους και της πτώσης? αναρριχώμενα φιλιά και ουράνιες αιώρες κι αστέρια-αμνοί που βελάζουν αδιάκοπα, αθωότητα και πένθος, σε ένα «τοπίο απροσπέλαστο στις λυσσώδεις επιθέσεις των λέξεων».