ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ

Η εξοικείωση και η μακραίωνη αδιατάρακτη συμβίωση των παραδοσιακών κοινοτήτων με πετεινούς και όρνιθες ημέρευε τον χώρο και τη διάθεση και καθησύχαζε τις εντάσεις και τις ανησυχίες των ανθρώπων. Αντιθέτως, κατάλληλος μόνο για να αποδιωχθεί κάθε κακό ήταν ο τόπος "όπου κοκόρι δεν λαλεί, κότα δεν κακαρίζει". Έτσι, πετεινοί, όρνιθες και μαζί το αβγό απάρτιζαν τριάδα στενά συνδεδεμένη όχι μόνο με τη ζωή, αλλά και με τον παραδοσιακό μας πολιτισμό. Στο μελέτημα εξετάζεται κάθε σχετική πτυχή: Γλωσσικός πλούτος, παροιμίες, παραδόσεις, μύθοι, αινίγματα, γιατροσόφια, μαντικές και μαγικές πρακτικές και τελετουργίες καθώς και λογοτεχνικές καταγραφές σχετικές με πετεινούς και όρνιθες.

Το βιβλίο προλογίζεται από τον Ομότιμο Καθηγητή και Πρόεδρο της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας κ. Μ. Γ. Μερακλή, που θεωρεί πως το βιβλίο εκπέμπει μια χαριτωμένη ευφορία και θαυμαστή ευρηματικότητα. Κι ακόμα πως "όταν κάποτε γραφεί η Ιστορία της Ελληνικής Λαογραφίας ο Γ. Ρηγάτος θα έχει εκεί μια ξεχωριστή θέση".