Το φιλοσοφικό αφήγημα του Μοντεσκιέ Αληθινή ιστορία και το ανατολίτικο παραμύθι Αρσάκης και Ισμήνη, αποτελούν το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού.

Αν και εγράφησαν αρκετά αργότερα από τις Περσικές επιστολές, τόσο η Αληθινή ιστορία όσο και και το Αρσάκης και Ισμήνη ταυτίζονται ως προς το ύφος και το πνεύμα με τις Περσικές επιστολές. Ο εξωτισμός, ο αισθησιασμός, το στοιχείο της παραβολής, η πνευματώδης κριτική των ανθρώπινων συνηθειών είναι εμφανής και στα δύο αφηγήματα και παραπέμπουν σαφέστατα στο έργο που έκανε τον συγγραφέα τους διάσημο.

Και τα δύο αφηγήματα μοιάζουν σαν ένα παιχνίδι του συγγραφέα, μια προσπάθεια να λάμψει στα παρισινά σαλόνια όπου σύχναζε, να διασκεδάσει τους συνδαιτημόνες του. Ξεπερνούν όμως κατά πολύ αυτόν το στόχο, τόσο ως προς το ύφος τους, το οποίο χαρακτηρίζεται από μοναδική ακρίβεια και πυκνότητα, όσο και ως προς το περιεχόμενό τους, που μας θυμίζει διαρκώς, την φιλοσοφική και ηθικολογική πλευρά του Μοντεσκιέ.

Ο σημερινός αναγνώστης θα βρει ίσως την Αληθινή ιστορία πιο «σύγχρονη» και διασκεδαστική από το Αρσάκης και Ισμήνη και αν όμως οι ηθικολογικές επιταγές περί της καλής βασιλείας ακούγονται σήμερα κάπως ξεπερασμένες και η ιστορία των δύο νέων μάλλον αφελής, ο αισθησιασμός που χαρακτηρίζει το αφήγημα και η εξαιρετική σκηνή όπου ο Αρσάκης είναι έτοιμος να απατήσει την Ισμήνη με την ίδια, κάνουν απολαυστική την ανάγνωση αυτού του ρομαντικού παραμυθιού.