Τα μοναστήρια κατανυκτικά, οι γέροντες λες και ξεκόλλησαν από τις Αγιογραφίες και περπατούν δίπλα σου... τους αγγίζεις, σου μιλούν! Μα κι αν δε μιλούν, η σιωπή τους κάνει θόρυβο κι ανακουφίζει την ψυχή σου... Κομποσκοίνια στα χέρια, βιβλία πολλά, σταυρουδάκια και λιβάνια αρκετά, πρόσωπα όμορφα, ήρεμα, γαληνεμένα...
Οι ακολουθίες απλές, λιτές, ξεχειλίζουν την ψυχή σου από τα συναισθήματα που δεν περιγράφονται, αλλά βιώνονται.
Το βλέπεις! Το αισθάνεσαι!
Κάτι σε ακουμπάει, κάτι χαμηλώνει...
Χαμηλώνει ο ουρανός και γίνεται η μεγάλη συνάντηση Θεού κι ανθρώπου, μυστική, προσωπική, αγαπητική...
Κι ο διάλογος γίνεται μακρύς, ατελείωτος με την Παναγία και τους Αγίους...
Βιώνεται αυτή η μοναδική μυστική ενότητα πλάσματος και Δημιουργού, και θες να πας, να ξαναπάς στο 'Αγιον Όρος!