Η Σικελία δεν θα είναι, ποτέ, μια ξένη χώρα για τους Έλληνες. Τα ονομαστά της μνημεία, ο γαλανός της ουρανός, το λαμπερό της φως, η ελληνική της ατμόσφαιρα κάνουν αυτόν τον τόπο να αναβλύζει και να μεταδίδει κάτι πολύ ωραίο και δυνατό, που έχει μείνει εκεί από την Μεγάλη Ελλάδα, ολοζώντανο και ανέπαφο. Αυτό ακριβώς είναι που ενέπνευσε τον Γκαίτε, γυρνώντας από το ταξίδι του στην Σικελία να πει: «Η Σικελία και η Μεγάλη Ελλάδα με κάνουν να ελπίζω στην αναγέννηση μιας ζωής».

Κι αν η Σικελία δεν είναι πια ελληνική, κι αν ανήκει σήμερα στην Ιταλία, απομένουν και θαυμάζονται, σε πολλές της πόλεις, περίλαμπροι αρχαίοι ελληνικοί ναοί, θέατρα, έργα τέχνης και πλήθος από ιστορικά γεγονότα και παραδόσεις. Προαιώνιες μνήμες κι αδιάψευστοι μάρτυρες, που βεβαιώνουν, πως τ' όμορφο νησί, υπήρξε από τον 8ο μέχρι και τον 3ο αιώνα π.Χ. ένα κομμάτι από την Ελλάδα, πως μιλιόταν εκεί η ελληνική γλώσσα, πως το διοικούσαν Έλληνες!