Η ματιά ενός άνθρωπου δεν θα μπορούσε να δει ποτέ, έτσι, μέσα από όλα αυτά τα παράθυρα. Αυτή η αλήθεια δεν θα μπορούσε ποτέ να γίνει αντιληπτή από το μάτι ενός. Αυτό είναι communal art. Το πλαίσιο το ορίζει ένας καλλιτέχνης, αλλά μετέχουν ισότιμα πλήθος δημιουργοί, που ενεργώντας συνεισφέρουν στο τελικό αποτέλεσμα που είναι χρωματισμένο από εκατοντάδες διαφορετικές προσωπικότητες. Λαμπρό έργο, εύθραυστο, ευαίσθητο, δημιουργικό, αληθινό, ευθύ, δραματικό, ονειροπόλο, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την Αθήνα αυτής της εποχής, που δεν είναι αρκετά καθαρή και γυάλινη για να είναι σύγχρονη, αλλά κάποτε προσπαθούσε να είναι, ούτε έχει την πατίνα της παρακμής για να είναι εξωτική-ρομαντική. Δυνατή, βρόμικη, βίαιη, όμορφη στο πέσιμό της και στην παρακμή, και όλα αυτά είναι εύθραυστα - τόσο εύθραυστα σαν τις ευαισθησίες και το ταμπεραμέντο των κατοίκων της.

Η Γιάννα Ανδρεάδη ενορχηστρώνει τέλεια με τη δική της ματιά τις προσωπικές ευαισθησίες των πολλών φωτογράφων-σολίστ σε ένα χορωδιακό κομμάτι που δεν είναι ομαδική έκθεση (καθόλου) αλλά ένα ενιαίο συν-φωνικό έργο για την Αθήνα.