Θέλω ψιθυριστά να μου μιλάς,
να με αγκαλιάζεις
όπως οι πράες σταγόνες της πάχνης
την κεραμοσκεπή μας

Στην πρωινή μαρμαρυγή μου ,
να σταλάζεις στον αυχένα μου
λέξεις λύτρωσης και το
χτυποκάρδι σου να μονολογεί
όπως το θρόισμα των φύλλων του κισσού.

Στη σιωπηλή παρέλαση του χρόνου γνέθω
με το αδράχτι ,τις φωτεινές ίνες του παρελθόντος.
Ευδαιμονία το νέκταρ των ματιών σου
και άγνοια θανάτου οι βελούδινες πτυχές
των εσπερινών μας.

Θέλω ψιθυριστά να μου μιλάς στις
ξαγρυπνισμένες απόγειες
κορυφές της νηνεμίας μας
και τα αμάραντα ηλιοτρόπια
την πορεία μας ν' ακολουθούν.

Θέλω ψιθυριστά να μου μιλάς
και ο αχνός των λόγων μας
πλάστιγγα της αιωνιότητας μας.

Θέλω ψιθυριστά να τραγουδάς
να είσαι η σφραγίδα της παρουσίας μου.