Η ποίηση της Τίλλας Μπαλή (Καλαμάτα 1905 - Αθήνα 1971), από την αρχή έως το τέλος, είναι ποίηση αιμάτινη, ντελικάτα μελαγχολική, λεπταίσθητη, ενιαία κι αρραγής, γνοφώδης εν πολλοίς και σκοτεινή (ανιχνεύουσα τον υπόρρητο, ενεδρεύοντα θάνατο, που υφέρπει σε κάθε πτυχή της ψευδούς, ανθρώπινης καθημερινότητας), απέραντα ειλικρινής, ανεξαγόραστη, υποδειγματικά στοχαζόμενη (και αναστοχαζόμενη), υπαρξιακώς αλγούσα, γεγυμνωμένη κι ένεκα τούτου, τιμαλφής, πολύτιμη.