Είναι η πρόζα ενός ποιητή που ακριβώς λόγω της ελλειπτικότητας που καλλιέργησε στους στοίχους του αισθάνεται τώρα την ανάγκη να παρατείνει (κρατώντας) τη φωνή του. Ο ρυθμός φανερώνεται με τις επαναλήψεις, τις πυκνές παραθέσεις δίχως στίξη διαχωριστική, το ανισομερές των προτάσεων που δημιουργεί κάποτε λαχάνιασμα και συνεχώς εκπλήξεις.