Παραλαμβάνω όστρια από ένα σγουρό
κυματάκι που έσκασε στην πόρτα μου
με την ευλυγισία των σπάνιων αρωμάτων
ωσάν υπαινιγμός παράδεισου
για να ζηλέψει η στεριανή μου φύση.
Σε λίγο, πάλι τα γήινα μού κλείνουνε
ως και την τελευταία χαραμάδα περιέργειας.
Ξεφεύγουν μόνο κομματιασμένες λέξεις σε συλλαβές
- ελεήμων αυτοχειρία: να μη γίνουνε κραυγές.
Αφού μας κάνει μια χαψιά το σύμπαν
όπου κι αν τρέχουμε
πέφτω ευτυχία στην αγκαλιά σου
που με γλιτώνει απ' την ακροβασία
άλλης μιας προοπτικής.
Μες στο χορό των άστρων
παιδιά θα φύγουμε με τη χαρά
και με τις λύπες αγκαλιά.
Και τις καρδιές σπασμένες.

Και, πάλι, φυσάει πολύ λιγότερα
απ' όσα υπονοώ.