Στα κεφάλαιά του, αν και ανεξάρτητα μεταξύ τους, υπάρχει μία ομοιομορφία στο γράψιμο και η γλώσσα του είναι κατανοητή, διαυγέστατη και με τη ρέουσα μορφή της σε ταξιδεύει στα διάφορα μέρη και στις διάφορες περιοχές. Ξεχωριστά το καθένα: Όχη, Κάστρα στην Ελλάδα, Το φρούριο της Μεθώνης, Η γυναίκα της Ζάκυθος, Λόρδος Μπάυρον, Ιππότες του Ναού, Ο θεσμός των Ιπποτών, Ο Ιππότης Ροδόσταυρος στη Λογοτεχνία, Κυβερνητική, Τεχνητή Νοημοσύνη, Ειμαρμένη.

Στα δύο τελευταία του κεφάλαια «Κυβερνητική» και «Τεχνητή Νοημοσύνη», που αφορούν τον σύγχρονο πολιτισμό, οι αναφορές του είναι αξιόλογες, απλές, και ο αναγνώστης κατανοεί το μέγεθος της αξίας του σημερινού τεχνοοικονομικού πολιτισμού. Ολοκληρώνει τα κείμενά του με την «Ειμαρμένη», με πάμπολλα στοιχεία από την ελληνική γραμματική και μία πλήρη ανάπτυξη της έννοιας «ειμαρμένη» από φιλοσοφική, φιλολογική πλευρά...