Δεν ξέρουμε με βεβαιότητα ούτε τον συγγραφέα, ούτε την εποχή που γράφτηκε, αλλά ο Σενέκας, ο Πλούταρχος και ο Κικέρων το αποδίδουν στον Αριστοτέλη. Και με αυτόν κατά νου το διάβασαν και το μελέτησαν γιατροί και φιλόσοφοι από τον Μεσαίωνα ώς τον 19ο αιώνα.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι ιδιοφυείς προσωπικότητες εντοπίζονται όλες ανάμεσα στις καταθλιπτικές ιδιοσυγκρασίες. Ο συγγραφέας πιστεύει ότι όταν ο άνθρωπος είναι μακριά από τους θεούς, οδηγείται σε υπερβολές, στην ακολασία, σε πρόσκαιρους ενθουσιασμούς. Όλοι οι δημιουργοί δεν είναι κατά βάθος μελαγχολικοί;

Η έκδοση συνοδεύεται από εκτενή εισαγωγή και σημειώσεις του Γάλλου καθηγητή JACKIE PIGEAUD, που έχει ασχοληθεί συστηματικά με το θέμα της μελαγχολίας στην Αρχαιότητα και την Αναγέννηση.