Το πλάσμα της φαντασίας του Δεπούντη, ο Donnet, σιγά-σιγά κυριάρχησε μέσα του και τον έκανε να πλησιάσει τον καλύτερο εαυτό του στην περιοχή της πεζογραφίας. Το αυστηρό της περίγραμμα δεν μας το δίνει καθαρά ο συγγραφέας. Το διατηρεί μέσα σ’ ένα μυστηριακό νεφέλωμα από όπου μονάχα φαίνονται σποραδικές λάμψεις και ξαφνικά τραντάγματα. Τούτο όμως προσθέτει μια ξεχωριστή μαγεία στην υπόθεση του Donnet. Δεν είναι ο στεγνός συμβουλάτορας, ο αμείλιχτος Μέντορας ή ο αιωνίως δακρύβρεχτος συνοδοιπόρος του δρόμου της πίκρας. Είναι μια απόκοσμη ύπαρξη, που από τη μια μεριά έχει ένα τεράστιο απόθεμα πείρας και για τούτο συγκατάβασης για το κάθε τι που από επιπολαιότητα ή αφροντισιά έρχεται σε αντίθεση με τον ορθό λόγο, κι από την άλλη διαφαίνεται η πιο ξεκάθαρη κρίση και γνώση για το τι πρόκειται να γίνει, έγινε ή ολοένα γίνεται γύρω ή μακριά του.

Σοκαρισμένος ο συγγραφέας από την καταστροφή της ανεκτίμητης Δημοτικής Βιβλιοθήκης της Κέρκυρας το βράδυ της 13ης Σεπτεμβρίου 1943 από τα γερμανικά αεροπλάνα, περιγράφει, μέσα από μια μεταφυσική διάσταση και μέσα σε μια πανανθρώπινη κραυγής αγωνίας, τα δεινά του πολέμου. Ένα βιβλίο που πρωτοκυκλοφόρησε το 1963 κι έρχεται ξανά στο φως με ενσωματωμένες, στο διάστημα που μεσολάβησε, τις παρατηρήσεις και τα σχόλια του συγγραφέα του. Ένα εγχείρημα που απετέλεσε σταθμό στη μετέπειτα συγγραφική σταδιοδρομία (και όχι μόνο) του Ιάσονα Δεπούντη.