«Όταν ξαναβλέπω, έπειτα από αρκετά χρόνια, έναν άνθρωπο που είχα γνωρίσει νέο, με την πρώτη ματιά μου φαίνεται πάντοτε ότι βλέπω κάποιον που έπαθε μια μεγάλη συμφορά. Η έκφραση της χαράς και της αυτοπεποίθησης χαρακτηρίζει μόνο τη νεαρή ηλικία: το αίσθημα αυτού που χάνεται και οι σωματικές ταλαιπωρίες που μεγαλώνουν από μέρα σε μέρα δίνουν τελικά ακόμα και στους πιο εύθυμους από φυσικού τους, ακόμα μάλιστα και στους πιο ευτυχισμένους, μια φυσιογνωμία και μια συμπεριφορά που αποκαλούνται σοβαρές και που, σε σύγκριση μ' εκείνες των νέων και των παιδιών, είναι αληθινά θλιμμένες.»