Η εξέλιξη αυτή -η οποία έχει τις ρίζες στην "άποψη" που άρχισε να αποκτά ο Στρατός για την ορθή διακυβέρνηση της χώρας μετά το 1897, στερεώθηκε με την επικράτηση του κινήματος στο Γουδή το 1909 και θεσμοθετήθηκε με την έκρηξη του Εθνικού Διχασμού- δεν αποτύπωνε τίποτα λιγότερο από την αστάθεια και τα αδιέξοδα του πολιτικού συστήματος. Στη Μέση Ανατολή, ειδοποιός διαφορά με τις προηγούμενες περιπτώσεις ανάμιξης του Στρατού στην πολιτική αποτέλεσε η απουσία της υπόστασης του κράτους. Έως τότε, η εμπλοκή των στρατιωτικών συνίστατο στην υποστήριξη είτε ενός ανώτατου αξιωματικού είτε ενός πολιτικού φορέα. Αν το εγχείρημα τελεσφορούσε, οι πιο προβεβλημένοι αντίπαλοι αποστρατεύονταν, ενώ σε αντίθετη περίπτωση οι πρωτεργάτες της κίνησης έχαναν τη θέση τους. Τώρα, λόγω της ουσιαστικής ανυπαρξίας συγκεντρωτικού κυβερνητικού ελέγχου, ο πολιτικός ρόλος των στρατιωτικών απέκτησε ουσιαστικότερο περιεχόμενο: Για να κυριαρχήσουν επί των πολιτικών τους αντιπάλων, έπρεπε προηγουμένως να αποκτήσουν ευρεία επιρροή στο συγκροτούμενο στράτευμα.