Η έμπνευση μου προέρχεται πάντοτε από την καθημερινή ζωή και τους μύθους του παρελθόντος και τούτο φρονώ διότι η σχέση των οικείων προσώπων, εικονιζομένων εν παραστάσει, με αντίστοιχα μύθων του εγγυτέρου ή απωτέρου παρελθόντος, προσφέρει κατ' εμέ την από της τέχνης ανακούφιση εις τον άνθρωπο. Για να δώσω ένα απλό παράδειγμα σε μικρότερο μέγεθος, φανταστείτε την ανακούφιση κάθε φορά που αισθάνεστε, όταν κάποιο πάθημα σας συμπίπτει ακριβώς με την αντίστοιχη λαϊκή παροιμία.

Η εικαστική τέχνη ασκείται ατομικά, όπως εξάλλου και η ζωή. Μόνοι μας ερχόμαστε εις τον κόσμο, εις την ουσία μόνοι μας ζούμε και μόνοι μας φεύγομε. Έτσι και ο καλλιτέχνης, αφομοιώνοντας τα ερεθίσματα της κάθε μέρας και <<μπολιασμένος>> από τους μύθους της φυλής του, καθ' εαυτόν γιγνόμενος όπως λέει και ο Πλούταρχος, δημιουργεί.