Ο καθένας από εμάς κουβαλάει το δικό του «παραμύθι»! Σιωπηλός, μόνιμος, αλλά εχέμυθος συνομιλητής μας. Καταφερτζής, ικανός, πολύ καπάτσος - του διαβόλου απόγονος. Κι είναι το «παραμύθι» μας, κίνητρο, φιλοσοφία, εσώτερος στοχασμός, παρότρυνση, δικαιολογία, επιλογή, δυναμική προτεραιότητα...Υπαγορεύει κι επιβάλλει στάση ζωής.

Ο Κίμωνας, ο ’ρης, η Λόπη ή η Νόνη, ο Μισέλ, ο Τεό ή ο Κωσταρέας και πολλοί άλλοι, συναθροίζουντα «παραμύθια» τους στην Ιστορία μας, σε μια κοινή, παράλληλη πορεία, σ' έναν κόσμο σύγχρονο, μοντέρνο - αυτό που λέμε «σύστημα»! Κι αν το «παραμύθι» τους, το «παραμύθι» μας, είναι ατέλειωτο, είναι, γιατί οι άνθρωποι ακυρώνουν τις πράξεις τους και ποτέ τους εαυτούς τους, καθώς, οι περισσότεροι έρχονται ανυποψίαστοι και «φεύγουν» ένοχοι ή το λιγότερο... μετανοιωμένοι.