Στις επιστολές των δύο αγίων Πατέρων Ιερωνύμου και Αυγουστίνου, οι οποίοι ανήκουν στη χορεία των αγίων και μεγάλων εκκλησιαστικών διδασκάλων της μιας και αδιαιρέτου Εκκλησίας, είναι πρόδηλη η λιπαρά γνώση της Γραφής και η ευχέρεια με την οποία χρησιμοποιούσαν τα αγιογραφικά χωρία. Μελετώντας τις επιστολές τους και τα συγγράμματά τους εν γένει, αβίαστα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι γνώριζαν από στήθους τη Γραφή.

Επίσης, στις επιστολές που αντήλλαξαν, καθίσταται σαφής η μέριμνά τους να υπερασπισθούν το θεόπνευστο κείμενο της αγίας Γραφής έναντι παγανιστών και αιρετικών. Βεβαίως από διαφορετική σκοπιά ο καθένας, με διαφωνία που καταλήγει στη συμφωνία, στην αρμονία του αγίου Πνεύματος. Από τον sensus στον consensus.

Αυτή η αγωνία τους τους κατέστησε δυνατούς μαχητές στο πεδίο της Γραφής, για να μας καταλίπουν υπόδειγμα πως οι πνευματικοί ηγέτες τυρβάζονται περί τα πνευματικά και όχι περί τα υλικά του κόσμου τούτου, ο οποίος παρέρχεται μαζί με την επιθυμία του. Η Εκκλησία δεν προσαρμόζεται στην κοσμική νοοτροπία, αλλά ο κόσμος προσαρμόζεται στη θεία Αλήθεια που φέρει η Εκκλησία.