Το ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας απασχόλησε επανειλημμένως τις σχέσεις μεταξύ νεοελληνικού Κράτους και Εκκλησίας, προκαλώντας τις περισσότερες φορές οξύτατες αλλά και αδιέξοδες κρίσεις. Από τις πολλαπλές πτυχές του ζητήματος αυτού, ως η πλέον αμφιλεγόμενη αναδείχτηκε εκείνη που άπτεται των τίτλων ιδιοκτησίας τους οποίους επικαλούνται ιστορικά εκκλησιαστικά νομικά πρόσωπα -κυρίως παλαίφατες μονές ή ναοί- αναφορικά με τα εμπράγματα δικαιώματά τους στην ακίνητη περιουσία τους.

Συμβολή στην άρση του πραγματικού αυτού βιβλιογραφικού κενού φιλοδοξεί να αποτελέσει η ανά χείρας μελέτη, που έρχεται να αποτινάξει την από ετών άπνοια στο ανωτέρω πεδίο. Στο κείμενο που ακολουθεί, ο αναγνώστης μπορεί να βρει, μεταξύ άλλων, σημαντικά νομολογιακά δεδομένα -όπως την περίφημη δικαστική υπόθεση της Ιεράς Μονής Τοπλού Κρήτης- που παρέχουν τροφή για νέους προβληματισμούς, αναφορικά με το ζήτημα της ακίνητης εκκλησιαστικής περιουσίας.