Στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, το 2014, στο Η.Β., οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων έχουν να αντιμετωπίσουν μια πρόκληση: τη διαμόρφωση μιας μετα-επιχειρησιακής Συμμαχίας (post-operational Alliance). Καθώς η Συμμαχία επιθυμεί να παραμείνει ενεργή σε παγκόσμιο επίπεδο, η έλλειψη στρατιωτικών πόρων και ικανοτήτων από τα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη της, θα αποτελέσει σημαντική αδυναμία. Οι κρίσεις, κυρίως στην περιφέρεια, εξελίσσονται γρήγορα και αναπάντεχα και η αντιμετώπισή τους απαιτεί άμεση αντίδραση με εμπλοκή ισχυρής δύναμης - πέραν της πολιτικής βούλησης και συλλογικής αποφασιστικότητας...

Τα γεγονότα... (τελικά)... είναι αυτά που θα καθορίσουν το πού θα βρεθεί το ΝΑΤΟ στο άμεσο ή απώτερο μέλλον... Κανείς δεν είχε σχεδιάσει την εμπλοκή των κρατών-μελών της Ατλαντικής Συμμαχίας, στη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο εποχή, στις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Βοσνία, το Κόσσοβο, το Αφγανιστάν ή τη Λιβύη!... Μπορεί, στο άμεσο (!) ή απώτερο μέλλον να κληθεί να αναπτύξει, προληπτικά, δυνάμεις στο πλευρό συμμάχων (;) στο Αιγαίο ...να κληθεί να υπερασπιστεί τα σύνορα της Β. Αμερικής -ξανά- από τρομοκράτες... ή, ακόμα, να συνδράμει στην άμυνα της Αυστραλίας (σταθερού και πιστού ad hoc συμμάχου) σε «εισβολή» της Ινδονησίας (;)... Ίδωμεν!