Ο Χριστιανισμός, παρ' ότι κατάφερε να προσαρμοστεί σε άλλες κοινωνικές μορφές, πάνω απ' όλα είναι η θρησκεία των κοινωνιών που βασίζονται στην ατομική ιδιοκτησία και στην εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Ιδού γιατί ο Χριστιανισμός ήταν, είναι και θα είναι, ό,τι κι αν λέγεται, ό,τι κι αν γίνεται, η θρησκεία της αστικής τάξης. Για πάνω από 10 αιώνες, όλα τα κινήματα που δημιούργησε αυτή η τάξη, είτε για να οργανωθεί και να χειραφετηθεί, είτε για να ωθήσει και να οδηγήσει τα νέα της στρώματα στην κατάκτηση της εξουσίας, συνοδεύονταν από θρησκευτικές κρίσεις και διαπλέκονταν με αυτές... Όταν η κοινωνία θα κατέχει και θα ελέγχει τα μέσα παραγωγής, δεν θα υπάρχει πλέον κανένα μυστήριο στον κοινωνικό κόσμο. Τότε, και μόνον τότε, θα εξαλειφθεί οριστικά από το ανθρώπινο πνεύμα η πίστη στον Θεό.