Με το Εμείς και ο Χρόνος ο Τζων Πρίσλεϊ ερευνά την αδυσώπητη φθορά του ανθρώπου από τον χρόνο, σε συσχετισμό με κοινωνικά γεγονότα και εξελίξεις που διαμορφώνουν την ύπαρξή του. Το θέμα είναι η ιστορία μιας αστικής οικογένειας. Παρουσιάζεται πρώτα στη νεανική της μακαριότητα και αισιοδοξία. Έπειτα στον μετά είκοσι χρόνια διασκορπισμό της και στο οικτρό ναυάγιο των ονείρων της, με όλα τα μέλη της γεμάτα πίκρα και αμοιβαίο μίσος, και σε συνέχεια, με μιαν εντελώς πρωτότυπη διαδικασία, ο συγγραφέας ξαναφέρνει μπρος στα μάτια του θεατή την ίδια αυτή οικογένεια στη μακάρια εκείνη εποχή, μέσα στη νεανική της ευθυμία, τα όνειρα και τις ελπίδες. Το έργο μάς δίνει μια λαμπρή αρχή των προσώπων, έπειτα το κατάντημά τους κι ύστερα πάλι το λαμπρό τους ξεκίνημα. Είναι μια σπαραχτική εικόνα για το θεατή να ξαναβλέπει στο τέλος τους άμοιρους αυτούς ανθρώπους στην ξένοιαστη νιότη τους, όπου κάθε γέλιο και κάθε ονειροπόλημα αντηχεί σαν τραγική ειρωνεία, αφού τώρα πια ξέρει, από τη πρωθύστερη β πράξη, την άθλια μοίρα τους, την οικτρή κατάρρευση όλων των ονείρων. Η οικογένεια Κόνουεϊ γίνεται ένα ολοκληρωμένο σύμβολο ενός κόσμου που ξεφτίζει, ενός κόσμου που, μαζί με την ηθική, τις φιλοδοξίες και τα ιδεώδη που έχει διαμορφώσει, υφίσταται την αδυσώπητη φθορά του χρόνου και καταλήγει στο αναπόφευκτο πέρασμα σ άλλες ποιότητες.