Η συνύπαρξη στο ίδιο βιβλίο δύο μονόπρακτων διαφορετικών συγγραφέων δεν είναι τυχαία: και τα δύο πραγματεύονται το αφόρητο βάρος της μοναξιάς που αισθάνεται όποιος αναγκάζεται να ζήσει μόνος, χωρίς δηλαδή αυτό να αποτελούσε στάση ζωής ή, τουλάχιστον, επιλογή του. Και τα δύο έργα, λοιπόν, έχουν ως θέμα την ανάγκη επικοινωνίας που νιώθουν ορισμένοι άνθρωποι και τις ακραίες λύσεις που συχνά αναζητούν για το πρόβλημά τους. Στην Ιστορία του Ζωολογικού Κήπου έχουμε έναν νέο που αναγκάζει έναν άγνωστό του να τον ακούσει, ενώ στον Τίγρη έχουμε έναν νέο που κάνει απαγωγή μόνο και μόνο για να μιλήσει σε κάποιον.