Ο έπαινος των γυναικών είναι ένα ανώνυμο δημώδες ποίημα του τέλους του 15ου αιώνα, μάλλον κρητικής προέλευσης, σε ομοιοκατάληκτους οκτασύλλαβους, ιαμβικούς ή τροχαϊκούς, στίχους. Τυπώθηκε για πρώτη φορά μόλις το 1905. Το ποίημα έχει αντιγυναικείο και σατιρικό/παραδειγματικό, κάποτε και ωμό, περιεχόμενο και σχολιάζει καινοφανή πολιτισμικά δεδομένα της εποχής του σχετικά με την κοινωνική υπόσταση των γυναικών. Παρουσιάζει τα ηθικά ελαττώματα και τις ανάρμοστες συμπεριφορές των παρθένων κοριτσιών, των παντρεμένων γυναικών και των χηρών, καθορίζοντας το αρμόζον και το μη αρμόζον, το αποδεκτό και το απαγορευμένο. Αν και ακολουθεί έναν διαδεδομένο ρητορικό τόπο της χριστιανικής και μεσαιωνικής ελληνικής γραμματείας, αυτόν του "επαίνου" (ή "εγκωμίου") και, κυρίως, του "ψόγου" των γυναικών, με απώτερη γενεαλογία στην αρχαία ελληνική και βιβλική γραμματεία, διαλέγεται κατά κύριο λόγο με τη μεσαιωνική και αναγεννησιακή λογοτεχνία της Δύσης, αρκετά οικεία στη βενετοκρατούμενη Κρήτη του καιρού του.