Οι λογοτεχνικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα και οι θεωρίες που τις ακολούθησαν, παρήγαγαν πολλά θραύσματα από την αποδόμηση των γνωστών μορφών του γραπτού λόγου. Μια μορφή σύνθεσής τους είναι η ποιητική πρόζα που απ' ότι φαίνεται ταιριάζει πολύ καλά με τη μικρή φόρμα.

Στα Ταξίδια με το Λύκο μου, οι μονόλογοι προς/από ένα λύκο, σε έναν φαντασιακό/πραγματικό συνεπιβάτη, συνθέτουν και περιγράφουν τα πάθη των ανθρώπων. Την αγωνία για τις σχέσεις μας με το χρόνο, τον μύθο, τη φύση, τον χώρο, την επιθυμία ή την ανάγκη.

Η ποιητική πρόζα της Μαρίας Σαββάκη αποτελεί ένα παλίμψηστο γλώσσας, ιδεών, εμπειριών και συναισθημάτων, νεωτερικό και όμως ιδιαίτερα συγκινητικό.