ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΙΚΡΟΣ

Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος μικρός
από τη γέννηση ένα επουλωμένο τραύμα
άσαρκος κι αδύναμος, κι όμως σαν θεός
μα τα σεντόνια της ζωής δεν λέρωσα με θαύμα.

Από τη γέννησή μου ένα επουλωμένο τραύμα
παλεύω να υποτάξω του κόσμου τη μαγεία
μα τα σεντόνια της ζωής δεν λέρωσα με θαύμα
ό,τι που αγάπησα, βαφτίστηκ' αμαρτία.

Παλεύω να υποτάξω του κόσμου τη μαγεία
μα είναι η πτήση μου λαβύρινθος μεγάλος ό,τι που αγάπησα βαφτίστηκ' αμαρτία
στην πτώση μου κατέληξα να είμαι ένας άλλος.

Να είναι τάχα η πτήση μου λαβύρινθος μεγάλος;
Μόλις τον ήλιο άγγιξα και ένιωσα τρανός,
στην πτώση μου κατέληξα να είμαι ένας άλλος.
Τελικά είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος μικρός.

Όμως όλοι μας μυθολογίες
στροβιλοζόμενες στων εποχών τη σπείρα
Μια που συναντιόμαστε θνητοί και αγαπιόμαστε
μια που εκτροχιαζόμαστε σαν νόθα του Δία