ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΔΟΚΙΜΙΑ

Μελέτες για την ψυχανάλυση και την τέχνη: Αρτώ, Ντερριντά, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Αντιγόνη, Λεκατσάς, Βέρντι, Ντβόρζακ, Μπιζέ. Υπό την φροϋδική και την λακανική οπτική μία διεισδυτική ματιά στην καλλιτεχνική δημιουργία, η σύμπλευση ψυχαναλυτικού και θεωρητικού λόγου σχετικά με την ερμηνεία της τέχνης, σε ένα ερμηνευτικό σύμπαν το οποίο δεν εξαντλείται στην εφαρμογή της ψυχανάλυσης στην τέχνη.

Αντιθέτως, σε πρώτο πλάνο το προσδιοριστικό κενό της τέχνης, ο καλλιτέχνης ο οποίος προηγείται πάντοτε του αναλυτή, η ερμηνεία της τέχνης ως αμφιταλάντευση μεταξύ του ασφαλούς του γλωσσολογικού σημείου και του αβέβαιου του ψυχαναλυτικού γράμματος, του γράμματος του ασυνειδήτου, του ανερμάτιστου του αποτυπωμένου στο χαρτί λογοτεχνικού συμβάντος.