Το ζήτημα που καλείται να απαντήσει η παρούσα μελέτη με τίτλο «Όρια Δράσης και Ευθύνη των Εταιρικών Διοικητών» είναι αν ο κανόνας της επιχειρηματικής κρίσης πρέπει να περιοριστεί, ώστε ριψοκίνδυνες και ταυτόχρονα απερίσκεπτες αποφάσεις που οδήγησαν στην κρίση να μην κρίνονται με την επιείκεια του business judgment rule.

Βασική προβληματική θεωρήθηκε αν το εταιρικό δίκαιο χρειάζεται νέα μέτρα πρόληψης και ενίσχυσης των θεσμών του, στα οποία, για παράδειγμα, θα μπορούσε να συμπεριλαμβάνεται το ζήτημα θεσμοθέτησης ενός αυστηρότερου συστήματος ευθύνης του ΔΣ Ανωνύμων Εταιρειών. Ωστόσο, λόγω της ιδιορρυθμίας των επιχειρηματικών αποφάσεων τίθεται σε αμφισβήτηση αν μπορεί να αποτελέσει εργαλείο πρόληψης και αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, μια σειρά καθηκόντων εκ μέρους των μελών ΔΣ, όπως η οργάνωση και η λειτουργία ενός συστήματος έγκαιρης διάγνωσης και διαχείρισης κρίσεων (risk management), η δυνατότητα υιοθέτησης της derivative action, ως απάντηση στο ανεύθυνο της εταιρικής διοίκησης, και η αναμόρφωση των αρχών της εταιρικής διακυβέρνησης προκειμένου να εξασφαλιστεί η άσκηση υπεύθυνης διοίκησης και ο αποτελεσματικός έλεγχος αυτής.