H δίνη της Ιστορίας την άρπαξε και τη στροβίλισε σ' όλα τα κοσμογονικά γεγονότα από το '22 στη Μικρασία μέχρι τα τέλη του '50 στην Ελλάδα.

Κατάφερε να σωθεί από το ολοκαύτωμα της Σμύρνης, χάνοντας τη μάνα της αλλά και τη μνήμη της. Έζησε καταφρονεμένη στη φτωχή και αφιλόξενη Ελλάδα, ερωτεύτηκε με όλη της την καρδιά και πόνεσε ως τα βάθη της ψυχής της. Δούλεψε ασταμάτητα, αντιστάθηκε και πολέμησε το κακό, χωρίς να υπολογίσει το προσωπικό της συμφέρον. Κάποτε ησύχασε, όσο μπορεί κανείς να ησυχάσει μέσα σε αλλεπάλληλες κρίσεις και συνεχή ανέχεια.

"Η Ιζαμπέλα έλεγε πως ο έρωτας γίνεται πιο τυραννικός με την απουσία του αγαπημένου προσώπου, δεν ξεπέφτει με την καθημερινή τριβή, την αναγκαστική επαφή και το βούλιαγμα του κρεβατιού. "Αρχίζω να καταλαβαίνω την Πηνελόπη", έλεγε και γαντζωνόταν πάνω μου σαν τον κισσό, χωρίς να ρωτήσει πότε θα ξαναφύγω. Το ήξερε. Είχε ερωτευτεί κάποιον που ήταν όπου γης πατρίς, που αγαπούσε τον κίνδυνο όσο τίποτα και του άρεσε ν' ακούει τα βαριά και τα συριστικά σύμφωνα των ανθρώπων σε όλα τα σημεία της γης και να διαβάζει τους ποιητές''.