Παρόλο που στην αρχαία ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει ακριβές αντίστοιχο του σύγχρονου όρου «επιστήμη», μπορεί εντούτοις να υποστηριχθεί ότι η δυτική επιστήμη άρχισε με τους αρχαίους Έλληνες, καθώς ήταν οι πρώτοι που επιχείρησαν με συνέπεια να εξηγήσουν τα φυσικά φαινόμενα με φυσιοκρατικούς όρους και εκείνοι που καθιέρωσαν την πρακτική της ορθολογικής κριτικής των επιστημονικών θεω¬ριών.

Το βιβλίο παρακολουθεί την πορεία της αρχαίας ελληνικής επιστήμης μέσα από το έργο των Πυθαγορείων, των προσωκρατικών φυσικών φιλοσόφων, των συγγραφέων της Ιπποκρατικής συλλογής, του Πλάτωνα, και του Αριστοτέλη, ενώ αφιερώνει ξεχωριστά κεφάλαια στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη βιολογία, ασχολείται εκτενώς με το έργο του Πτολεμαίου και του Γαληνού και κλείνει αναφερόμενος στους μεταγενέστερους συγγραφείς και στα προβλήματα που εγείρει το ζήτημα της παρακμής της αρχαίας επιστήμης. Παράλληλα, ο συγγραφέας εξετάζει τη σχέση μεταξύ επιστήμης και φιλοσοφίας καθώς και μεταξύ επιστήμης και ιατρικής, και περιγράφει το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο της πρώιμης αρχαίας ελληνικής επιστήμης και τους λόγους που οδήγησαν στην παρακμή της.