Στη 1 Μάη 1925, τρεις εβδομάδες μετά την κυκλοφορία του Υπέροχου Γκάτσμπυ, ο Φιτζέραλντ έγραφε στην εκδότη του για το νέο του μυθιστόρημα: «Είναι κάτι αληθινά ΝΕΟ στη μορφή, την ιδέα, τη δομή -για την εποχή μας, αυτό το πρότυπο που αναζητούν ο Τζόις και η Στάιν και που δεν το βρήκε ο Κόνραντ». Η συγγραφή του πέρασε έπειτα από σαράντα κύματα - η κατάρρευση της συζύγου του Ζέλντα το '30 κι ο εγκλεισμός της σε κλινική στην Ελβετία, το ταξίδι της επιστροφής των Φιτζέραλντ στην Αμερική το '31, η υποτροπή της Ζέλντα, ο εκ νέου εγκλεισμός της σε κλινική.

Το μυθιστόρημα εκδόθηκε σε συνέχειες και, μ' αναθεωρήσεις και περικοπές, σε μορφή βιβλίου τον Απρίλη 1934. Όπως γράφτηκε μετά τον θάνατό του, «ο Φιτζέραλντ ήταν καλύτερος από ό,τι μπόρεσε να συνειδητοποιήσει πότε ο ίδιος γιατί, ουσιαστικά και μεταφορικά, επινόησε μια γενιά...».Εκπρόσωποι αυτής της χαμένης γενιάς του Μεσοπολέμου, ο Ντικ και η Νικόλ Ντάιβερ, πλούσιοι, όμορφοι, ευφυείς, δίνουν πάρτι μυθικά, δημιουργούν απερίγραπτη ατμόσφαιρα για τους φίλους τους, είναι αφάνταστα ελκυστικοί. Ζουν μια φαινομενικά ανέμελη ζωή πλούτου και περιηγήσεων. Και όμως πίσω από την αστραφτερή επιφάνεια κρύβουν εκείνη ένα μυστικό κι αυτός μια αδυναμία. Κατευθύνονται προς τους βράχους πάνω στους οποίους θα συντριβεί η ζωή τους και μόνον ο ένας από τους δυο επιζεί πραγματικά.

Ιστορία τρυφερή αλλά και δυνατή, ένας κόσμος ολέθριας ευημερίας και λεηλατημένου ιδεαλισμού, ένα μυθιστόρημα που εκφράζει με ακρίβεια την άποψη του Φιτζέραλντ για τη γενιά του: «Όλοι οι θεοί έχουν πεθάνει, όλοι οι πόλεμοι έχουν γίνει, κάθε πίστη στον άνθρωπο έχει κλονιστεί».