Τους έβλεπα συγκινημένη από το παράθυρο του γραφείου μου. Παιδιά, που μόλις ανοίγουν τα φτερά τους για το μεγάλο, πρώτο πέταγμα στη... ζωή! Εδώ, σκορπίζουν οι μαθητικές παρέες, εδώ τελειώνει η περίοδος της άμεσης προστασίας από την οικογένεια, εδώ, ο καθένας θα αρχίσει να μετρά τις αντοχές του, εντασσόμενος στη σκληρή ζωή των... ενηλίκων, με όλα τα βλαρη που κουβαλάει στην ψυχή του. Παιδιά που φεύγουν για το μεγάλο ταξίδι της ζωής! Ας είναι όλα...καλοτάξιδα!

Η ενδοσχολική βία, δεν είναι φαινόμενο σημερινό, αλλά υπάρχει από τη πρώτη ίδρυση σχολείων στον κόσμο. Είναι φαινόμενο λυπηρό και απασχολεί πολύ τους εκπαιδευτικούς όλης της γης. Αλλά, όσο η οικογένεια αναπαράγει βία, σωματική και λεκτική στο σπίτι, όσο η ψυχή των παιδιών κουρελιάζεται και λεηλατείται από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τόσο οι εκδηλώσεις βίας, σε όλα τα σχολεία, πλούσια και φτωχά, θα συνεχίζουν να εμφανίζονται αμείλικτα.