Όταν το 1962 ο Ντόναλντ Ε. Γουέστλεηκ κάθισε μπροστά στη γραφομηχανή του και -χρησιμοποιώντας το όνομα Ρίτσαρντ Σταρκ- άρχισε να γράφει το Hunter(Ο κυνηγός), πίστευε πως θα έγραφε ένα αυτόνομο μυθιστόρημα. Όταν πια σηκώθηκε απ τη γραφομηχανή και έστειλε το χειρόγραφο στον εκδότη του στην Pocket Books, ακόμη πίστευε ότι είχε γράψει ένα αυτόνομο μυθιστόρημα: το βιβλίο τελειώνει με τον Πάρκερ υπό αστυνομική φρούρηση.Τα πράγματα όμως άλλαξαν μόλις ο εκδότης του διάβασε το χειρόγραφο. Τηλεφώνησε στον Γουέστλεηκ και του είπε: «Εάν τον αφήσεις να διαφύγει, και νομίζεις ότι μπορείς να γράφεις κάνα-δυο τέτοια κάθε χρόνο, έχουμε στα χέρια μας έτοιμη σειρά». Κι έτσι γεννήθηκε ο Πάρκερ. Έκτοτε, θα πρωταγωνιστούσε σε είκοσι τέσσερα μυθιστορήματα, το τελευταίο από τα οποία κυκλοφόρησε το 2008, μόλις οκτώ μήνες πριν από το θάνατο του Ντόναλντ Γουέστλεηκ.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο Πάρκερ; Εξαιρετικά λιγομίλητος και δαιμόνια ικανός, μπορεί σε πολλούς να φαίνεται σαν ένας χαρακτήρας που τα κίνητρά του δεν είναι πάντα ξεκάθαρα ούτε και ιδιαιτέρως αρεστά. Ωστόσο, από πολλές απόψεις ο Πάρκερ είναι ένας πολύ απλός άνθρωπος: εάν υπάρχει δουλειά, την κάνει? οτιδήποτε τον αποσπά από το στόχο του δεν του αρέσει καθόλου. Τα πολλά λόγια, το σεξ, η απληστία, η βιασύνη, η τσαπατσουλιά, όλα μπορεί να αποδειχτούν εμπόδια σε μια δουλειά και ο Πάρκερ είναι έτοιμος να τα αντιμετωπίσει πάση θυσία. Η βία προσελκύει την προσοχή του νόμου όσο τίποτ άλλο, γι’ αυτό και ο Πάρκερ καταφεύγει στο φόνο ως έσχατη λύση. Όταν δεν υπάρχει όμως άλλος τρόπος, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό. Διαθέτει την αποφασιστικότητα του Μπρους Γουίλλις στο Πολύ σκληρός για να πεθάνει (Die Hard), τα αστραπιαία αντανακλαστικά του Τζέησον Στέηθαμ στο Transporter, την οργανωτική στρατηγική του Τομ Κρουζ στην Επικίνδυνη αποστολή(Mission Impossible) και την ανελέητη ορμή του Εξολοθρευτή.