Ο Νίκος Πλωμαρίτης στην τρίτη του ποιητική συλλογή περπατά σε γνώριμα για τον ίδιο μονοπάτια. Τα ποιήματά του άλλοτε μιλούν μέσα μας με έναν έμμετρο λυρισμό - απλό, ειλικρινή και διάφανο - και άλλοτε μας κεντρίζουν τις αισθήσεις με τον λόγιο, σχεδόν εγκεφαλικό τους χαρακτήρα. Οι λέξεις χρησιμοποιούνται εν είδη προσωπικού φετίχ και η πένα του με τολμηρότητα εξυμνεί την Αιώνια Γυναίκα, το Θηλυκό, τις «άνισες μάχες με τον έρωτα»… Αλλά και το σήμερα, το σκοτεινό, το αβέβαιο, το αδιέξοδο, το «αγγίζει» στιχουργικά ο ποιητής, πάντα με τη βεβαιότητα πως «βαδίζουμε στο άγνωστο με στόχο την ελπίδα…»