Πάντα πιωμένος, ποτέ στην ώρα του. Βγήκα μπροστά και σκέφτηκα, Δεν έχεις πάει μακριά, πουλάκι μου, κι ούτε θα πας. Δεν συ σύρανε μεσ' από τη Λιβύη, τη Σικελία, την Ιταλία του ήλιου και του μπαρουτιού. Δεν σ' αξίζει τίποτα, ενώ σ' εμένα τα πάντα. Ένας άντρας πρέπει να βάζει στο χέρι λίγη δόξα, λίγη περηφάνια, πριν σωθεί το φιτίλι του. Δεν πιάνεται για τίποτα αν αφιερώσεις τη ζωή σου υπέρ λαχανικών και ζαρζαβατικών. Ξαναβγήκα μπροστά για το οριστικό ξεκαθάρισμα κι είδα τη φάτσα του, ψύχραιμη, γωνιώδης και σταθερή σαν μηχανή. Σκέφτηκα, Έξι χρόνια μας χωρίζουν, παλικάρι μου, μετράνε και για σένα και για μένα. Μετά είδα το γάντι εκεί που την προηγούμενη στιγμή ήταν η φάτσα του. Και μετά δεν είδα τίποτα, απολύτως. Ή μάλλον είδα. Αν έχετε ακουστά που λένε ότι βλέπεις αστέρια. Ε, εγώ τα 'δα.

Ο Τζακ Ντοτζ, σύζυγος της Έιμυ, είναι χασάπης. Μετρημένος άνθρωπος, της δουλειάς. Με χερούκλες. Και με όνειρο να εγκαταλείψει το Λονδίνο της βροχής και του τσουχτερού παρελθόντος. Τέλη της δεκαετίας του '80, κι ενώ ο κόσμος γίνεται αγνώριστος, ο Τζακ τα καταφέρνει. Κι εμείς τον ακολουθούμε στην τελευταία του διαδρομή. Μια χιουμοριστική, θλιμμένη και σίγουρα συνταρακτική αφήγηση για τον ηρωισμό που απαιτεί η καθημερινή ζωή.