Πρόκειται για ένα σύντομο αλλά περιεκτικό εγχειρίδιο ανάλυσης του δημοσιογραφικού λόγου και ιδιαίτερα του λόγου της έντυπης δημοσιογραφίας.

Στο πρώτο κεφάλαιο ο συγγραφέας συζητά προβλήματα ορολογίας (τι μπορεί να σημαίνει σήμερα γλώσσα των μέσων ενημέρωσης, πώς οι σύγχρονες κοινωνικές και τεχνολογικές αλλαγές επαναπροσδιορίζουν το περιεχόμενο και τη λειτουργία των μέσων ενημέρωσης) και συσχετίζει τη διαμεσολαβημένη (την άλλοτε "μαζική") ενημέρωση με την ευρύτερη έννοια της επικοινωνίας. Το δεύτερο κεφάλαιο εξετάζει τα δύο πρότυπα (το επιστολικό και το ενημερωτικό) που σημάδεψαν την εξέλιξη της έντυπης δημοσιογραφίας, τους όρους που οδήγησαν στην ανάδυση του δημοσιογράφου (δηλαδή του ρεπόρτερ) ως επαγγελματία, καθώς και την ιστορική διαμόρφωση του αναγνωστικού κοινού. Το τρίτο κεφάλαιο αντιμετωπίζει την εφημερίδα ως σημειωτικό αντικείμενο και το δημοσιογραφικό άρθρο ως πολυτροπικό κείμενο, αναδεικνύοντας τη σημασία του οπτικού στοιχείου στη σύγχρονη ενημέρωση. Στον επίλογο του βιβλίου τονίζεται η πολυπλοκότητα που παρουσιάζει η μελέτη του δημοσιογραφικού λόγου και η αναγκαιότητα της διαχρονικής του εξέτασης, γιατί μόνο έτσι μπορεί να φωτιστεί η δυναμική του ως πρακτικής λόγου με τεράστια κοινωνική σημασία.