Η ενωτική Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) αποτελεί γεγονός εξαιρετικής σημασίας για την ιστορία της Εκκλησίας των ύστερων βυζαντινών χρόνων. Η σύγκληση της ως Οικουμενική σύνοδος προσδιορίζεται ως η ύστατη συνάντηση Ανατολής και Δύσης. Η μελέτη του ιστορικού της πλαισίου, το οποίο έχει εκκλησιαστικό αλλά και κυρίως πολιτικό χαρακτήρα, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η εργασία αυτή αναδεικνύει την ιστορική προσέγγιση των γεγονότων που συνετέλεσαν στην αποτυχία της εκκλησιαστικής αποστολής της Συνόδου.