ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

Τη βλέπω κάθε τόσο
να λικνίζεται αργά
στου απέναντι σπιτιού το μπαλκόνι
συντροφιά με την ατέρμονη μοναξιά της
μ' ένα τσιγάρο αναμμένο
ν' ανεβοκατεβαίνει στα χείλη
κι ένα φλιτζάνι καφέ στο τραπέζι.
Τα σγουρά της μαλλιά να ανεμίζουν Ωκαι το βλέμμα της χάνεται στο αχανές
του τοπίου αυτού που η λίμνη
βασιλεύει αγκαλιασμένα απ' τα βουνά
που την δένουν με τον αφέντη ουρανό.

Καρτερώ τον έρωτα της
να προβάλει κι αυτός
τρυφερά να τη σφίξει στην αγκαλιά του.
Οι μέρες περνάνε και οι μπόρες
κι οι νύχτες κι εγώ καρτερώ
κι αυτή όλο βυθίζεται στη μοναξιά της
ή κάποτε της τη χαλάει
του κινητού της ο μονότονος ήχος.
-Τρέχα, μικρή μου, μη χάνεις χρόνο Ωβρες τον καλό σου και ζήσε
ποτέ σου μην αφήνεις για αύριο
αυτό που σήμερα μπορείς.