«Bρήκα ένα κουμπί και για χάρη του έραψα ένα φόρεμα» λέει μια παροιμία.

Εξηγεί -μεταφερμένη στη λογοτεχνία-την αναγωγή ενός στοιχείου σε διήγημα. Αυτός ο τρόπος ίσως είναι ο συνήθης. Όπως δεν υπάρχει στη φύση ευθεία γραμμή ή τέλειος κύκλος, δεν υπάρχει και στην κοινωνία αυτοτελές και ανεξάρτητο διήγημα. Και έτοιμο να φαίνεται, πάντα είναι μια αυθαίρετη διάκριση συγγραφέα. Ακόμα κι ένας αφηγητής προσωπικής εμπειρίας όχι μόνο κόβει και ράβει αλλά και -βαθύτερα- αγνοεί τα πάμπολλα ρυάκια που διαμόρφωσαν τη συγκεκριμένη κοίτη.

Το βιβλίο περιέχει τριάντα πέντε ετερόκλητα διηγήματα. Τα σκηνικά τους είναι η δυτική μεθόριος, η επαρχία, η Αθήνα αλλά και οριακοί ψυχικοί τόποι.

Μερικά διηγήματα είναι γραμμένα στη χωριάτικη, ποιητική γλώσσα.