Ο «Φίλιος Μύθος» κατέστη το μέσον ισορροπίας και διατήρησης της μνήμης και της αγάπης προς το ωραίο, έστω και αν είναι ονειρικό στη νύχτα που μένει.

Κατά τη μαθητεία, η προτροπή του Αντισθένη «αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις» κι αν ακόμη η καρδιά είναι κλεισμένη σ' ό,τι είναι παροδικό και σε κάθε γήινη επιθυμία, έχει τη συμβολή της.

Γιατί με την αιώρηση του μυημένου αποτινάσσονται τα δεσμά με τη νεκρή βαριά μάζα, η μικρότητα είναι ορατή και στον ορίζοντα που ανοίγεται, ο ζωοδότης ήλιος ακτινοβολεί και στη δύση του εμπνέει.