«... Και η Τζένη, εκτός από καλή μαθήτρια που ήτανε, άρχισε να αναπτύσσει πολλές δραστηριότητες. Έλεγε ποιήματα. Τα έλεγε, φαίνεται, πολύ ωραία, γιατί όλο εκείνη βάζανε. Έγραφε σκετσάκια. Τα σκηνοθετούσε. Οργάνωνε παραστάσεις. Είχε το πρόσταγμα για όλες τις σχολικές γιορτές, και βέβαια όχι μόνο για την τάξη της (πήγαινε τώρα στη δευτέρα Γυμνασίου) αλλά για όλες τις τάξεις. Κι επειδή δεν μπορούσε να είναι σε όλα -έπρεπε, βλέπετε, να παίζουνε και τα άλλα παιδιά- όπου δεν έπαιζε, έδινε τις συμβουλές της: ''Αυτό το ποίημα δεν είναι καλό για την περίσταση''. ''Αυτό το σκετς είναι πολύ μεγάλο. Ανάμεσα σ' αυτό και στο άλλο, θέλει ένα τραγούδι''. Έκανε και διανομές: ''Αυτό το κοριτσάκι θα το κάνει η Τασία. Και η Φωτεινή, που είναι ψηλή, πρέπει να κάνει το αγόρι''. Έκανε και δραματουργικές παρεμβάσεις: ''Εδώ νομίζω ότι πρέπει να βάλουμε μια μάνα που να κλαίει. Έτσι που είναι, δε θα το καταλάβουνε!...'' Δε γίνονταν βέβαια όλα όσα έλεγε, αλλά γίνονταν πολλά. Είχε τόσο πάθος, δούλευε τόσο πολύ, έψαχνε, έβρισκε, εφεύρισκε, επινοούσε, ώσπου στο τέλος τους έπειθε. Όλα αυτά ήτανε, βλέπεις, η ζωή της. Και οι σοφοί της δάσκαλοι το είχανε καταλάβει και την αφήνανε τα ανοίγει τα φτερά της...»