Το μείζον ποιητικό επίτευγμα του Έλιοτ μετά την έκδοση των έργων του «The Waste Land» (1922) και «Ash-Wednesday» (1930) ήταν το «Burnt Norton», που δημοσιεύτηκε το 1935 και αρχικά θεωρήθηκε αυτόνομο έργο, αλλά στη διάρκεια του πολέμου αποτέλεσε το πρώτο μέρος της σύνθεσης που αργότερα έγινε γνωστή ως «Τέσσερα Κουαρτέτα». Αυτή η εκπληκτική αλληλουχία -«Burnt Norton» (1936), «East Coker» (1940), «The Dry Salvages» (1941) και «Little Gidding» (1942)-θεωρείται το αριστούργημά του, ο ίδιος μάλιστα αναγνώριζε στο «Little Gidding» το σημαντικότερο ποίημά του. Ενώ τα προηγούμενα ποιήματά του επικεντρώνονταν στο απομονωμένο άτομο, τα «Τέσσερα Κουαρτέτα» εστιάζουν στην απομονωμένη στιγμή, στο θραύσμα του χρόνου που παίρνει αλλά και προσδίδει το νόημά του σε ένα σχήμα - ένα σχήμα που βρίσκεται εντός χρόνου μεταβαλλόμενο αδιάκοπα, ώσπου η υπέρτατη στιγμή του θανάτου να το ολοκληρώσει, ταυτόχρονα όμως βρίσκεται εκτός χρόνου.

Ένας από τους κορυφαίους ποιητές του 20ού αιώνα, ο Τ.Σ. Έλιοτ άσκησε και εξακολουθεί να ασκεί μια επίδραση χωρίς προηγούμενο.