«Γιατί θέλω κι ένα αύριο επιτέλους. Θέλω μια σιγουριά. Θέλω μια συνέχεια στο χρόνο που να πάρει...» Η Μαρίνα ήθελε τη συνέχεια στο αύριο και γι αυτό ζητούσε έναν γάμο, όπου ένας Θεός θα παιζε για τους νυμφευμένους τον ρόλο του συμβολαιογράφου ή του δικαστή. Θα ταν δίκαιος και άμεμπτος, αρκεί να συμφωνούσες με τις προϋποθέσεις που έβαζε. Μόνο έτσι θα καταλάγιαζε ο φόβος της. Αν κατοχυρώνονταν θεσμικά και μάλιστα υπό την αιγίδα της θείας χάρης. Ο φόβος λοιπόν γεννιέται στη βάση της ανασφάλειας για το αύριο. Απεναντίας, απλώς δεν υπάρχει φόβος, αν δεν υπάρχει η έγνοια και η ελπίδα για το αύριο.