Ο τρίτος τόμος πολιτικών σχολίων, στη διάρκεια της χρονιάς του 1992, παρακολουθεί, μέσα από τη διαδοχή των συμπτωμάτων της καθημερινότητας, ένα φαύλο κύκλο: την αποδιοργάνωση του κοινωνικού σώματος που συντηρεί μια πολιτική ηγεσία ικανή να επιβιώνει χάρη στην εκμετάλλευση της τέλειας απαξίωσης των κοινωνικών προτεραιοτήτων.

Ψηλάφηση του τέλους των ιδεολογιών, της τέλειας αδυναμίας κοινωνικών συναινέσεων, της πλησμονής του εκβιαστικού ατομοκεντρισμού σε κάθε πτυχή του κοινωνικού βίου. Το αντιπροσωπευτικό σύστημα αχρηστευμένο, ο συνδικαλισμός στον ρόλο της συσπείρωσης συμφερόντων με την αναλγησία των άλλοτε συσπειρωμένων συμφερόντων του αχαλίνωτου καπιταλισμού.

Η εικόνα της Ελλάδας αντιπροσωπευτική της αρχόμενης κατάρρευσης του νεωτερικού «παραδείγματος» που δεν πρόλαβε καν να το αφομοιώσει. Θετικό και πάλι κριτήριο για την πολιτική ανάλυση, η σταθερή αναφορά στην αγνοημένη ελληνική πρόταση: Προτεραιότητα του ανθρώπινου προσώπου, της δημιουργικής του ετερότητας, της κοινωνίας των σχέσεων.