Ο συγγραφέας ανάβει έναν προβολέα στην υπερτροφική ανθρώπινη ματαιοδοξία. Μας δείχνει τον πυρήνα του πάθους. Χωρίς καμία οργή ή αμβωνικό αφορισμό, αλλά με τον πράο ευρωπαϊκό του στοχασμό -κατάκτηση ρεαλιστική μιας μακρόχρονης επαγγελματικής του ζωής στο Παρίσι- μας οδηγεί στο μεγάλο αρχιτεκτόνημα της ανθρωπότητας, με όλες τις ράμπες φωτισμένες στο πολύβουο κι αέναο θέατρό της.